Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Μου την έχουν στημένη

Με κοιτάζουν και τα κοιτάζω πίσω εδώ και μια ώρα τουλάχιστον! Προσποιούμαι ότι δεν καταλαβαίνω το περιπαικτικό βλέμμα τους και συνεχίζω να πίνω τον καφέ μου και να σερφάρω στα αγαπημένα μου μπλογκς.
Όμως ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα πρέπει να τους δώσω την δέουσα προσοχή, άλλωστε 28  ζευγάρια μάτια θα με περιμένουν με ανυπομονησία αύριο να τους δώσω τα τετράδια των εκθέσεων διορθωμένα....

Άτιμες εκθέσεις! Δε μου άρεσαν ούτε όταν ήμουν μαθήτρια ούτε και τώρα που είμαι καθηγήτρια. Μη με παρεξηγήσεις. Όχι ότι δε μου αρέσει να γράφω, ούτε ότι δε μου αρέσει να διαβάζω (κάθε άλλο μάλιστα!). Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ο βαθμός. Με ποιο τρόπο πρέπει να βαθμολογήσω τις σκέψεις και τις ιδέες των μαθητών μου σε ένα θέμα που εγώ το έχω ορίσει με βάση το σχολικό βιβλίο και το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών, που ορίζει τι είναι αποδεκτό από αγόρια και κορίτσια στην ηλικία των 14 ετών, ποιο πρέπει να είναι το λεξιλόγιό τους και ποια η έκφρασή τους. 

Είμαι σίγουρη πως αν τα άφηνα ελεύθερα να γράψουν ό, τι θέλουν εμπνεόμενα από τα κείμενα που κάναμε στο μάθημα της Γλώσσας και δεν κρεμόταν από πάνω τους το φόβητρο της βαθμολογίας, όλα θα τα πήγαιναν πολύ καλύτερα. 

Γι᾽ αυτό και μέχρι τώρα χρησιμοποιώ την περιγραφική αξιολόγηση στα γραπτά των μαθητών μου. Γράφω από κάτω πρώτα τι μου άρεσε, τι βρήκα καλό και στη συνέχεια τα σημεία που πρέπει να διορθώσουν, χωρίς να τους βάλω βαθμό. Μάλιστα μια φορά ένας μαθητής μου της Α´ Λυκείου μου είπε ῾῾Κυρία, εσείς γράψατε περισσότερα απ᾽ ότι εγώ᾽᾽.

Τις κοιτάω λοιπόν εδώ και ώρα, κάνοντας ότι δεν τις βλέπω. Αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω για πολύ ακόμη. Μου την έχουν στημένη στη γωνία (του γραφείου) και οσονούπω θα υποκύψω στο κάλεσμά τους!


Καλημέρα!

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Κέφια

- Κυρία έχετε κέφια σήμερα!

- Όχι δεν έχω κέφια σήμερα... Έχω κέφια κάθε μέρα την πρώτη ώρα. Μέχρι την έβδομη, όμως, δεν ξέρω γιατί, ένα περίεργο πράγμα χάνονται! (γέλια). 

Γέλια των μαθητών μου. Γέλια που η κυρία τους μπαίνει μέσα με χαμόγελο, που τους λέει καλημέρα και το εννοεί, που τους πειράζει που δεν έχουν ακόμα καθίσει στη θέση τους, που δεν έχουν ξυπνήσει καλά καλά.... 

Κέφια

Όχι δεν έχω κέφια. Έχω κούραση και νεύρα ήδη από την πρώτη ώρα, μετά από 35 λεπτά οδήγησης από την Καβάλα στο Ποδοχώρι. Μετά από το ξύπνημα γύρω στις 5 τα χαράματα από τη μικρή μου που βγάζει δόντια. Μετά από το πρωινό ξύπνημα το δικό μου και των δύο μικρών μου τυράννων, μέσα στο άγχος να πλυθούμε, να αλλάξουμε πάνα (η μικρή), να πιούμε το γάλα μας, να ντυθούμε, να βάλουμε στις τσάντες τους τα παγούρια τους με φρέσκο νερό και να φύγουμε για τον παιδικό σταθμό. Μετά την άφιξη στο σταθμό, ο εύκολος αποχαιρετισμός του μεγάλου και ο ενίοτε δύσκολος αποχαιρετισμός της μικρής (πρώτη χρονιά στον παιδικό φέτος) και μετά συνάντηση με τους συναδέλφους και οδήγηση στην Εγνατία. 
Και σήμερα το πρωί στο όλο δρομολόγιο προστέθηκε άλλη μια στάση. Μεταξύ σπιτιού και παιδικού μια στάση στο Κέντρο Μάνας και Παιδιού για το εμβόλιο της μικρής. 

Άφιξη στο σχολείο, ανταλλαγή καλημέρων με τους υπόλοιπους συναδέλφους, ακρόαση παραπόνων για το πρόγραμμα της εβδομάδας (γιατί το έχω αναλάβει εγώ το πρόγραμμα, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία και ακόμα δεν έχουμε όλους τους καθηγητές οπότε το πρόγραμμα βγαίνει κάθε βδομάδα), βιαστικό κοίταγμα του προσωπικού μου προγράμματος για να δω σε ποια τάξη μπαίνω πρώτα, ανάσα και βουρ γιατί έχει ήδη χτυπήσει το κουδούνι.

Κάπου εδώ αισθάνομαι ήδη κουρασμένη. Κάπου εδώ νιώθω ότι δεν έχω το κουράγιο να μπω στην τάξη. Κάπου εδώ σκέφτομαι ότι είναι Παρασκευή και όλη η βδομάδα με έχει πάρει από κάτω και ακόμα είναι Οκτώβριος.

Και τότε μπαίνω στην τάξη.

Και όλα μαγικά αλλάζουν. Κάποιου είδους μαγικό φίλτρο με μεταμορφώνει από τον γκρινιάρη στα στρουμφάκια στον πιο ευδιάθετο άνθρωπο στον πλανήτη και καθώς έχω 21 ζευγάρια μάτια στραμμένα πάνω μου, φοράω το πιο καλό μου χαμόγελο και λέω ΚΑΛΗΜΕΡΑ!


- Κυρία κέφια έχετε σήμερα!




Με αυτήν την ανάρτηση συμμετέχω στο Link party του  http://mommasdailylife.blogspot.gr/2014/05/link-party-no1.html

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Νούμερα και αριθμοί

Σήμερα, άλλη ανάρτηση ξεκίνησα να κάνω, αλλά τα έσβησα όλα και άρχισα από την αρχή, γιατί άλλα υπολόγιζα να γράψω κι άλλες εικόνες ξεπηδάνε μπροστά μου, άλλες λέξεις, άλλα γεγονότα. 

Σήμερα, επισκεφθήκαμε τον παλιό μου διευθυντή, τον κύριο Κώστα. Πήγαμε στο σπίτι του στη Μουσθένη Καβάλας μια αντιπροσωπεία τεσσάρων καθηγητών. Πήγαμε εκεί να τον δούμε, γιατί για πρώτη φορά ύστερα από τέσσερις μήνες θα γύριζε στο σπίτι του για μία ημέρα. 

Τέσσερις μήνες πριν υπέστη ένα βαρύτατο εγκεφαλικό που τον άφησε παράλυτο από τη δεξιά πλευρά και επηρέασε και την ομιλία του, χωρίς όμως να βλάψει στο ελάχιστο το μυαλό του. Για τέσσερις μήνες βρίσκεται σε ένα κέντρο αποκατάστασης στη Δράμα και έχει ήδη σημειώσει αξιοθαύμαστες προόδους στην ομιλία και αν και βρίσκεται ακόμα σε αναπηρικό καροτσάκι προσπαθεί και σιγά σιγά καταφέρνει να περπατήσει με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού και ενός ανθρώπου να τον υποβαστάζει. 

Η χαρά που πήρε, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Ο άνθρωπος αυτός έχει αφιερώσει όλη τη ζωή του στο σχολείο και παρόλο που θα μπορούσε να βγει στη σύνταξη ήδη εδώ και δύο χρόνια εκείνος παρέμεινε στο πόστο του, μη ξέροντας τι άλλο θα μπορούσε να κάνει πέραν του να διδάσκει. Προς Θεού, δεν τον αγιοποιώ, ούτε τον εξιδανικεύω. ´Εχει πολλά ελλαττώματα ως διευθυντής και ως άνθρωπος, αλλά έχει και μια γνήσια, αληθινή, βαθιά αγάπη για τα παιδιά και για τη μάθηση. Ακόμη και τώρα, η έννοια του ήταν πότε θα μπορέσει να ξαναπάρει άδεια από τους γιατρούς, για να έρθει να δει τα παιδιά, το σχολείο. Ρώτησε πρώτα για τα παιδιά και στη συνέχεια για τους υπόλοιπους καθηγητές και δεν έπαψε στιγμή να μας εύχεται και να μας υπενθυμίζει ότι το σημαντικότερο αγαθό είναι η υγεία.

Όμως, αυτή η ανάρτηση δεν αφορά μόνο τον πρώην διευθυντή μου, αλλά και την αφανή ηρωίδα που βρίσκεται πίσω από αυτή την αργή αλλά σταθερή ανάρρωσή του. Τη γυναίκα του αδερφού του. Όταν έμαθα για το εγκεφαλικό, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, ήταν ότι δε θα είχε κανέναν να τον φροντίσει, καθώς είναι ανύπαντρος. Έκανα λάθος. Η γυναίκα αυτή, χήρα του αδερφού του, τον φροντίζει όσο κανείς άλλος. Η ίδια έχει φροντίσει και την μικρότερη αδερφή της, που έπαθε επίσης εγκεφαλικό στα 40 της χρόνια. Εχει θρηνήσει τον άντρα της πριν μερικά χρόνια και πριν ένα χρόνο τον ένα της γιο, ενώ ο άλλος γιος της δουλεύει σε πλοίο γκαζάδικο στη γραμμή  Σιγκαπούρη - Κίνα. Και όμως, είναι εκεί δυνατή σα βράχος. Είναι το χέρι που υποβαστάζει τον κύριο Κώστα, το χέρι που βοηθά το παράλυτο πόδι να κουνηθεί. Είναι η φωνή που εμψυχώνει, η φωνή που πιέζει να κάνει ακόμη ένα βήμα, η φωνή που δεν τον αφήνει να παραιτηθεί. Είναι η φωνή της παρηγοριάς και η φωνή της έγνοιας που ρωτάει αν κρυώνει και θέλει τη ζακέτα του, αν κουράστηκε και θέλει να τον ανεβάσει στο δωμάτιό του ή αν θέλει να καθίσουν λίγο ακόμα στη βεράντα. Είναι εδώ. 

Πολλές φορές στη ζωή μας μας τυχαίνουν απρόβλεπτες καταστάσεις, εξελίξεις και απρόοπτα που ούτε να φανταστούμε, δεν μπορούμε. Πολλές φορές τα χάνουμε και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Θεωρούμε πιο σημαντικά άλλα πράγματα, όπως τα νούμερα και τους αριθμούς. Ο αριθμός του υπολοίπου μας στην τράπεζα, το νούμερο στο λογαριασμό της ΔΕΗ, η τιμή της βενζίνης, τα τροφεία του παιδικού σταθμού, το σύνολο στην απόδειξη του σούπερ μάρκετ και πάει λέγοντας.....

Όμως, οι άνθρωποι δεν μετριούνται με αριθμούς. Μετριούνται με την ψυχή τους και την παρουσία τους στις ζωές μας. Μετριούνται με το δόσιμό τους και την αφοσίωσή τους. Με την φροντίδα και την αγάπη. Μετριούνται με την καλημέρα και την καληνύχτα. Με το φιλί και την αγκαλιά.  Μετριούνται με το εδώ.

Γλυκό φιλί για καληνύχτα...

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Επίσημα δεν είναι η πρώτη μέρα της επιστροφής μου στο σχολείο. Επέστρεψα τον Ιούνιο, αλλά δεν είναι το ίδιο να πηγαίνεις στο τέλος της χρονιάς, όταν έχουν μείνει μόνο οι επιτηρήσεις και η άχαρη γραφική εργασία, και το ίδιο να ξεκινάς το Σεπτέμβρή με όλη την αγωνία, την προσμονή και το δημιουργικό άγχος της νέας σχολικής χρονιάς.
Ακόμα κι αν τα παιδιά δεν έχουν έρθει να γεμίσουν με τις φωνές τους το σχολείο. Ακόμα κι αν οι αίθουσες είναι άδειες. Κι αν η αυλή στέκει έρημη. Όλα φωνάζουν πως σε λίγο αυτή η ερημιά θα εξαφανιστεί και οι τάξεις, η αυλή, το σχολείο θα πλημμυρίσουν από παιδιά, χαρούμενα παιδιά που θα ξαναβρούν τους φίλους τους, τη γνώριμη τάξη τους και ακόμα ακόμα και τους καθηγητές τους.
Είναι πολύ έντονο το συναίσθημα της νοσταλγίας που με έχει κυριεύσει μετά από δύο χρόνια απουσίας από τις σχολικές αίθουσες.
Νιώθω κι εγώ όπως οι μαθητές μου, ανυπομονησία και φόβο, χαρά και αγωνία, άγχος και ταυτόχρονα ανακούφιση που ήρθε επιτέλους ο Σεπτέμβριος. Μετά από ένα γεμάτο καλοκαίρι με τα σκαμπανεβάσματά του, τις όμορφες αλλά και τις όχι τόσο όμορφες στιγμές περιμένω με το ίδιο συναίσθημα, που είχα πριν 7 χρόνια όταν πρωτοδιορίστηκα, τον αγιασμό της Δευτέρας!
Καλή αρχή να έχουμε και ακόμη καλύτερη συνέχεια!

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Τα γαλάζια σου γρἀμματα

Όταν ήμουν μικρή (δηλαδή μέχρι και το πανεπιστήμιο) μοιραζόμουν το ίδιο δωμάτιο με την αδερφή μου. Αυτό είχε και τα καλά του-μεταμεσονύχτιες κουβέντες ως τα ξημερώματα για φίλες-ους, γκόμενους, πάρτυ κ.λπ.- αλλά είχε και τα αρνητικά του-τσακωμούς, νεύρα, φωνές-συνήθως γιατί τα ωράριά μας δεν συνέπιπταν και για διάφορες άλλες ¨σοβαρότατες¨ αιτίες, τις οποίες δεν μπορώ να θυμηθώ όσο και να στίβω αυτή τη στιγμή το μυαλό μου.
Μία από αυτές τις αρνητικές συνέπειες της συγκατοίκησής μας ήταν οι εποχιακές εκκαθαρίσεις (βλέπε μαρτύρια), στις οποίες με υπέβαλε η γλυκύτατη κατά τα άλλα μικρή μου αδερφή.
Με έβαζε να ανοίγω όλα τα συρτάρια μου και τα ντουλάπια μου ενώπιόν της και να πετάω ό,τι δεν μου ήταν πλέον χρήσιμο, απαραίτητο και λειτουργικό, μπας και πάρουν καμιά ανάσα τα συρτάρια μου επιτέλους, μιας και τόσο καιρό εγώ φρόντιζα επιμελώς να καταχωνιάζω τα πάντα εκεί μέσα. Βλέπεις όλα εκείνα που η αδερφή μου θεωρούσε άχρηστα σκουπίδια, για μένα ήταν πολύ σημαντικά. Το κάθε ένα μικρό χαρτάκι μου θύμιζε κάποια στιγμή που δεν ήθελα να ξεχάσω, μια γλυκιά ανάμνηση που δυσκολευόμουν πολύ να αποχωριστώ και το ανήγαγα σε σύμβολο νοσταλγίας και αναπόλησης.
 Το τέλος της ημέρας μας έβρισκε μετά από αρκετούς καβγάδες και δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς στα αγαπημένα μου αποκόμματα εφημερίδων, ψιλοπράγματα, εισιτήρια λεωφορείων, εισιτήρια συναυλιών, χαρτοπετσέτες-που-ανταλλάσσαμε-στο-δημοτικό και πάει λέγοντας, να έχω πετάξει το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου των συρταριών μου και να είναι έτοιμα να τα ξαναγεμίσω μέχρι την επόμενη ημέρα της Κρίσης (όποτε δηλαδή η αδερφή μου θα αποφάσιζε πως δεν πάει άλλο και έπρεπε να επαναληφθεί το μαρτύριο).
Από αυτές τις εξορμήσεις κατάφερνα που και που να περισώσω κάποιους από τους θησαυρούς μου, είτε μετά από πολλά παρακάλια λέγοντας πόσο σημαντικοί ήταν για μένα (δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό το συγκεκριμένο πετσετάκι-χαρτάκι-μπιμπελό-καρτ ποστάλ), είτε κρύβοντάς τους επιμελώς από τα αδηφάγα μάτια της αδερφής μου.
Κάποια από αυτά που κατάφερνα να περισώσω, τα έβαζα σε ένα διαφανές τσαντάκι με μπλε  συννεφάκια, που μου έιχε φέρει δώρο κάποιο Δεκαπενταύγουστο μια θεία μου, στο οποίο κρατούσα και το ημερολόγιό μου, δωράκια από κάποια γενέθλια, μια κρεμαστή καρδούλα με αυτοκόλλητο τα στρουμφάκια, μια γόμα σε σχήμα παγωτό και φυσικά την αλληλογραφία μου.
Πολύ πριν υπάρξουν τα καρτοτηλέφωνα, πριν ανακαλυφθούν τα κινητά τηλέφωνα, πριν ανακαλυφθεί το ίντερνετ με όλα τα συναφή, ο κόσμος αλληλογραφούσε.
Αλληλογραφούσα με αγαπημένες μου ξαδέρφες στο εξωτερικό (Ισπανία, Γερμανία, Αυστραλία), με την ξαδέρφη μου στη Μυτιλήνη, με τις φίλες μου από την κατασκήνωση, με την κολλητή μου από το σχολείο κατα τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών στα χωριά μας, με τον πρώτο μου έρωτα.
Πρόσφατα και λόγω μετακόμισης (βλέπε εδώ) βρέθηκα να υποβάλω μόνη μου τον εαυτό μου στο μαρτύριο των εκκαθαρίσεων. Μοιραία έπεσα και πάνω στο διαφανες τσαντάκι με μπλε συννεφάκια. Περιττό να σου πω ότι σταμάτησα ό,τι άλλο έκανα και πέρασα όλο το απόγευμα ξεψαχνίζοντας το περιεχόμενό του. Φωτογραφίες, λευκώματα από το δημοτικό και το γυμνάσιο, η γόμα-παγωτό, η σπασμένη πια καρδούλα με τα στρουμφάκια, το ημερολόγιό μου, αμέτρητες καρτ ποστάλ από τα μέρη που επισκέφθηκα, ευχετήριες κάρτες και φυσικά η αλληλογραφία μου.
Διάβασα από την αρχή όλα τα γράμματα που μου είχαν στείλει και προσπάθησα μέσα από γέλια και δάκρυα να θυμηθώ, να αναπλάσω τα αντίστοιχα δικά μου γράμματα που δεν βρίσκονται βέβαια στα δικά μου χέρια, αλλά στα χέρια των παραληπτών τους.
Πόσο θα ήθελα να ξαναδιαβάσω και τα δικά μου γράμματα, να ξαναφτιάξω στο μυαλό μου την εικόνα της Μαίρης των 12, των 15, των 18 χρονών. Να ξαναζήσω μέσα από αυτά την εποχή της αθωότητας...
Τι κρίμα που ο κόσμος στάματησε να αλληλογραφεί! Τι κρίμα που τα παιδιά μου δεν θα ζήσουν τη μαγεία των γραμμάτων, την γλυκιά αναμονή της απάντησης! Τι κρίμα που το κοντινότερο πράγμα με το οποίο θα έρθουν σε επαφή είναι τα ψυχρά sms του κινητού τους ή τα chats στον Η/Υ.
Και λέω κρίμα γιατί στα παραπάνω δεν μπορείς να προσθέσεις ζωγραφιές (όπως έκανε η ξαδέρφη μου από την Ισπανία), να βάλεις ορισμένες λέξεις ή φράσεις μέσα σε καρδούλες (όπως η ξαδέρφη μου από τη Γερμανία), ούτε να στείλεις φιλιά με κραγιόν (όπως έκανα στον πρώτο μου έρωτα)!
Τι κρίμα.......

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Αυτοκριτική, αναθεώρηση και ανασύνταξη δυνάμεων.

Ξέρω ξέρω.... η προηγούμενη ανάρτησή μου σίγουρα με κατέταξε στους πλέον καταθλιπτικούς ανθρώπους του πλανήτη.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είμαι καθόλου έτσι. Σίγουρα κι εγώ περνάω τα ζόρια μου, σίγουρα κι εγώ κλείνομαι στον εαυτό μου κάποιες στιγμές, όμως δεν είμαι μόνιμα σ᾽αυτήν την κατάσταση και σίγουρα δεν τα βλέπω όλα μαύρα ή γκρι.
Όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ, ούτε να πάρω πίσω τα συναισθήματά μου, όπως τα εξέφρασα (γιατί είχα ανάγκη να τα εκφράσω).
´Ομως ακριβώς αυτή η δημόσια παραδοχή της συναισθηματικής μου κατάστασης τη συγκεκριμένη στιγμή με βοήθησε να καταλάβω ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όσο τα παρουσιάζω (οι μελοδραματισμοι ενίοτε είναι το φόρτε μου- εξοὐ και ο άντρας μου με φωνάζει Φώσκολο!). Με βοήθησε επἰσης να συνειδητοποιήσω ότι το σήμερα όσο δύσκολο και αν εἰναι, πρέπει να το ζεις με χαρά και το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο και δεν μπορώ να το φοβάμαι, μόνο να το περιμένω με λαχτἀρα! 
Ανασυντάσσω τις δυνάμεις μου, οπλίζομαι με θάρρος και υπομονή και ξεκινώ μια καινούρια μέρα με αισιοδοξία! 
Καλημέρα!

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Απογοήτευση

Απογοήτευση....
Ξημέρωσε ακόμα μια μέρα που το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή η λέξη.
Ούτε ¨γιατί;¨ ούτε ¨γιατί σε μένα;¨.... Μόνο απογοήτευση.

Δεν ξέρω αν όποιος διαβασει αυτές τις γραμμές ενδιαφέρεται πραγματικά να διαβάσει τέτοιες σκέψεις πρωί πρωί ή να γίνει κοινωνός της δικής μου κατάστασης, όμως πρέπει κάπου να εξωτερικεύσω αυτά που νιώθω και να αδειάσω από μέσα μου όλη αυτή την πίκρα. Για να μπορέσω στη συνέχεια να πάρω αγκαλιά τα παιδάκια μου, να παίξω μαζί τους, να τραγουδήσω, να τα γεμίσω φιλιά χωρίς να σκέφτομαι η μαμά πονάει, η μαμά δεν μπορεί, η μαμά είναι άρρωστη. Χωρίς να τα γεμίζω ενοχές που δεν μπορώ να τα αγκαλιάσω πολύ ώρα, που δεν μπορώ να  ¨παλέψω¨ με τον μεγάλο ή δεν μπορώ να κρατήσω στα πόδια μου την μικρή μου χορεύτρια όταν μου αφιερώνει τις πιο όμορφες φιγούρες!

Και όχι δεν έχω καμία σοβαρή αρρώστια. Όλα είναι θέμα μυαλού. Ψυχοσωματικό λέει ο γιατρός. Όμως εγώ δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Είναι εκεί μέσα κλειδωμένο και έχει πετάξει και τα κλειδιά στα Τάρταρα.

Διαβάζω τα χαρούμενα, γεμάτα όμορφες εικόνες blogs, τις τρυφερές και πολύχρωμες αναρτήσεις και προσπαθώ - πραγματικά προσπαθώ - να κλέψω κάτι από αυτή την χαρά, να την κάνω δική μου, να διώξω τις μαύρες σκέψεις και τα αφόρητα βαριά συναισθήματα που με καταπλακώνουν... Αλλά δεν μπορώ. Συγνώμη που δεν μπορώ να είμαι κι εγώ χαρούμενη. Συγνώμη που αισθάνομαι σήμερα τον κόσμο μου να καταρρέει.
Σήμερα... το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι το αύριο. Αλλά φοβάμαι. Κι αν το αύριο είναι χειρότερο από το σήμερα; Κι αν όχι μόνο τίποτα δεν αλλάξει, αλλά αντίθετα χειροτερέψει;

Δεν ξέρω αν πρέπει να μοιράζομαι όλες αυτές τις σκέψεις μου εδώ. Αλλά αυτές είναι η αλήθεια μου και κάπου πρέπει να την πω. Ευχαριστώ.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Βόλτα στην παραλία

Και ξαφνικά χθες το μεσημέρι μετά από τρεις μέρες συνεχούς νεροποντής βγήκε ήλιος. Βγήκε δειλά δειλά μέσα από τα σύνεφα σαν να μην είχε αποφασίσει αν θα μας κάνει τη χάρη να μέινει και να στεγνώσει όσα η βροχή είχε νερουλιάσει.
Κι όμως, αποφάσισε πως ήρθε για να μείνει και μας έκανε τη χάρη να κρατήσει ως το απόγευμα. Τα παιδιά δεν κρατιόντουσαν. Πόσο άλλωστε να κρατηθείς όταν είσαι 3 1/2 και 1 και είσαι κλεισμένος μέσα όλο το σαββατοκύριακο;
Πήραμε λοιπόν το καρότσι και κατηφορίσαμε προς την παραλία. Η χαρά τους δεν περιγράφεται. Η Άννα μόλις φτάσαμε στην άμμο δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά, μας άφησε και προχώρησε θαρρετά στην άμμο και άρχισε να παίζει με τις πετρούλες και την άμμο - έναν συναρπαστικό κόσμο που γλιστρούσε ανάμεσα στα δαχτυλάκια της και συνάμα κολλούσε και πάνω της, κάνοντας την να αναρωτιέται τι συμβαίνει.

Ο Παύλος αν και στην αρχή ακολούθησε την αδελφή του, στη συνέχεια ήρθε κοντά μας και έπαιζε με την άμμο γύρω μας.




 Βρήκε μάλιστα και ένα κοχύλι που το χάρισε στη μαμά του με πολλή υπερηφάνια.






Ύστερα από λίγο ήρθε στην παρέα μας και η Άννα και μείναμε εκεί και οι τέσσερεις, οι δύο μικροί να παίζουν και οι άλλοι δύο μεγάλοι να καμαρώνουν τα αγγελούδια τους.


Πόσο απλό είναι τελικά να είσαι ευτυχισμένος! Δεν χρειάζεται παρά λίγος ήλιος, άμμος και ένα κοχύλι!

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Αθήνα - Καβάλα - Αθήνα - Καβάλα

Μετακόμιση στην Καβάλα για δεύτερη φορά.
Την πρώτη φορά όμως ήταν όλα πιο εύκολα, νιόπαντρη, γεμάτη ελπίδες και όνειρα για το μέλλον με τον άντρα μου σε αυτήν την όμορφη πόλη... γεμάτη αισιοδοξία!
Όλα ήταν πιο εύκολα. Είχα να κουβαλήσω μόνο τον εαυτό μου και τα λιγοστά μου υπάρχοντα σε ένα σπίτι άδειο. Τα πράγματα μου όλα χωρούσαν στο μικρό μου αυτοκινητάκι: ρούχα, βιβλία, το πρώτο μου στερεοφωνικό (μικρό και χαριτωμένο, η πρώτη μου αγορά), το laptop μου και τα φωτογραφικά μου άλμπουμ.
 Όλη μου η ζωή σε ένα opel corsa.
Φτιάξαμε το σπίτι μας, αγοράσαμε τα έπιπλα που μας αρέσανε, το διακοσμήσαμε σύμφωνα με το δικό μας γούστο και πιστέψαμε πως ξεκινούσε η δική μας ονειρεμένη διαδρομή.
Όμως, αλλιώς τα λογαριάζαμε εμείς και αλλιώς τα έφερε η ζωή. Ο Δημήτρης μου δεν πήρε την πολυπόθητη απόσπαση κι εγώ έμεινα μόνη μου σε μια πόλη που δεν ήξερα κανέναν σχεδόν, με κομμένες φτερούγες. Κλάματα, ατελείωτα τηλέφωνα, ταξίδια του άντρα μου με το κτελ κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο Αθήνα-Καβάλα-Αθήνα (και καμιά φορά και κάθε σαββατοκύριακο αν με άκουγε να κλαίω στο τηλέφωνο)..... Ευτυχώς γρήγορα γνώρισα από το σχολείο συναδέλφους στην ηλικία μου, άτομα που ταιριάξαμε και ελαφρώσαν την μοναξιά μου!
Ένας χρόνος μακρυά και τελικά η απόφαση να γυρίσω πίσω στην Αθήνα.
Ξανά το corsa έκανε χρέη μεταφορέα και επέστρεψα στα γνώριμα εδάφη με λύπη, γιατί πια αυτή την πόλη την είχα αγαπήσει.
Και ένα χρόνο μετά έρχεται η πολυπόθητη απόσπαση και ξαναγυρίζουμε στην Καβάλα, όχι πια δύο, αλλά τρεις, καθώς στα σπλάχνα μου είχε ήδη φυτευθεί ο Παύλος μου, το λουλουδάκι μου. Έφυγα από την Αθήνα έγκυος τριών μηνών με το αεροπλάνο (το κορσάκι το είχε ήδη πάρει ο Δημήτρης μου ένα μήνα πριν στην Καβάλα).
Όμως, είπαμε τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Στο χρόνο πάνω επιστρέφουμε στην Αθήνα, με δύο αυτοκίνητα, μιας και το corsa δε μας χωρούσε πια και μένουμε για δυόμιση χρόνια. Στην οικογένειά μας προστέθηκε εν τω μεταξὐ και η Άννα, το αστεράκι μου.
Και τώρα εν μέσω κρίσης και δύσκολων καιρών πάρθηκε η απόφαση για μια νέα μετακόμιση...
 Ξέρω, αν μέχρι τώρα δε βαρεθήκατε να διαβάζετε την ιστορία μας, θα έχετε ήδη μαντέψει για πού!!! Μα φυσικά στην Καβάλα. Μόνο που αυτή την φορά δεν μας έφτασαν τα δύο αυτοκίνητα, αλλά νοικιάσαμε και ένα φορτηγάκι για την μεταφορά της τετραμελούς μας οικογένειας και πάλι έμειναν ένα σωρό πράγματα πίσω, που θα έρχονται λίγα λίγα με το κτελ ή με όποιον συγγενή έρχεται να μας επισκεφθεί. Τα υπάρχοντά μας (όσα είχαμε αγοράσει στην Αθήνα, για να στήσουμε ένα δεύτερο σπίτι αυτά τα 2 1/2 χρόνια) τα μοιράσαμε σε συγγενείς και φίλους. Τι να τα κάναμε; το σπίτι μας ήταν έτοιμο και μας περίμενε έξι ολόκληρα χρόνια (χωρίς να μετράμε τον ένα χρόνο που καταφέραμε να μείνουμε) να έρθουμε και να το γεμίσουμε με την καθημερινή μας παρουσία, με τα γέλια μας και τις φωνές μας, με τα κλάματα και τα ξενύχτια μας, με τη ρουτίνα αλλά και τις μικροεκπλήξεις μας!
Και βρέθηκα εδώ με ένα νήπιο τρεισήμιση χρονών κι ένα μωρό δεκατεσσάρων μηνών, πελαγωμένη, περικυκλωμένη από κούτες και βαλίτσες όλων των μεγεθών χωρίς να ξέρω από πού να ξεκινήσω.... Αυτή τη φορά ταξίδεψαν μαζί μας μέχρι και οι αγαπημένες μας γλάστρες, ο ιβίσκος μας, το χρυσάνθεμο του Παύλου, η αζαλέα της Άννας... Τις υπόλοιπες τις αφήσαμε στην αδερφή μου μαζί με τους καναπέδες μας και μερικά ακόμα μικροέπιπλα.
Τα υλικά αγαθά τα έβαλα σχετικά γρήγορα σε τάξη. Ξεκαθάρισα ποια πράγματα θα κρατήσουμε, ποια θα δώσουμε, ποια δεν αξίζει να κρατηθούν. Αυτό που πρέπει τώρα να φροντίσω είναι να αλλάξω τη σκέψη μου. Να αρχίσω να σκέφτομαι θετικά. Να πάψω πια να μιζεριάζω με τα δελτία ειδήσεων, να δώσω ένα καινούριο εύθυμο τόνο στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι εύκολο. Αλλά πρέπει να το κάνω. Όχι τόσο για μένα, αλλά για την οικογένειά μου, για τον άντρα μου και για τα παιδιά μου. Να ξεκαθαρίσω ό,τι δεν μου πάει, ό,τι δεν μου ταιριάζει, ό,τι δεν χωράει στη ζωή μας και να το πετάξω. Να διώξω αυτά που μας στεναχωρούν και να ατενίσω τη ζωή με ανανεωμένη διάθεση και ελπίδα!!! Και θα το κάνω. Είναι ώρα για δραστικές αλλαγές και αποφάσεις!
Ευχηθείτε μας καλή δύναμη και καλή νέα αρχή στην πανέμορφη πόλη μας - κάθε θετική σκέψη μετράει!

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Γιατί δε με ακούνε οι πολιτικοί;

Και ήρθε η ώρα να ρωτήσω το μεγάλο ερώτημα!
Αυτό που βρίσκεται συνέχεια στην άκρη της γλώσσας μου και δεν τολμά τόσον καιρό να ξεμυτίσει.
Αυτό που ήταν η πρώτη ίσως ερώτηση που ήθελα να κάνω απευθυνόμενη σε ένα άγνωστο κόσμο (που ίσως ποτέ δε θα διαβάσει το φτωχό μου blog).
Και θα το κάνω! Here goes...(που λέμε και στα ελληνικά) : ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ/ΜΑΣ ΑΚΟΥΝΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ;;;;
Πείτε μου γιατί;
Είναι μήπως δικό μου το πρόβλημα;
Μη και δεν τα λέω αρκετά δυνατά και δε με ακούνε; Δεν μπορεί τόσες ασκήσεις θάρρους έκανα με το Λαζόπουλο-Μήτσο (Αει χάσου μυρμηγκάκι!)
Μήπως τα λέω μπερδεμένα και ακαταλαβίστικα;  Δεν μπορεί το μήνυμα της 6ης Μαϊου ήταν αρκετά ξεκάθαρο (λέω εγώ τώρα!)

Είναι μήπως δικό τους πρόβλημα;
Μήπως βρίσκονται πολύ ψηλά, πολύ μακρυά από το λαό και δεν μπορούν να τον ακούσουν;
Μήπως κωφεύουν τεχνηέντως;
Μήπως με πάσα ειλικρίνεια προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν να ακούσουν τι τους λέω/λέμε;
Μα τότε είναι πάλι δικό μου/μας το πρόβλημα και δική μας και η λύση: εμείς έχουμε το μαχαίρι, εμείς και το καρπούζι....
Ήρθε η ώρα να πάρουν δρόμο όλοι όσοι έφεραν τη χώρα μου/μας σε αυτή την κατάσταση! ´Ηρθε η ώρα να αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό! Ήρθε η ώρα να μπουν νέα πρόσωπα στη Βουλή!
Και λέγοντας ¨νέα πρόσωπα¨ σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους νεο-εκλεγέντες χρυσαυγίτες.
Ξέρω ότι σε μία Δημοκρατία έχουν θέση όλοι. Σε μία Δημοκρατία έχουν δικαίωμα λόγου και οι πιο μεγάλοι εχθροί της (αυτό άλλωστε είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα αλλά και μειονέκτημά της - όπως λέω στα παιδιά στην τάξη). ´Ομως πώς να δεχτώ ότι οι Έλληνες δεχτήκαμε να μπούν στη Βουλή άτομα που υποστηρίζουν ως αξίες τους το ρατσισμό και την ξενομανία, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό.... Δεν το χωρά ο νους μου.

Δυστυχώς, η Ιστορία δεν διδάσκεται αρκετά καλά στα σχολεία (και αναλαμβάνω πλήρως το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί). Γιατί αλλιώς, πώς να δικαιολογήσω το γεγονός ότι 7% των Ελλήνων ψηφοφόρων ξέχασε ότι και ο Χίτλερ αναδύθηκε μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και ότι επικρατούσαν και τότε παρόμοιες συνθήκες οικονομικής κρίσης και αναταραχής σε διεθνές επίπεδο και ο γερμανικός λαός ψάχνοντας κἀπου να στηριχτεί, λανθασμένα θεώρησε πως οι εθνοπατριωτικές εξάρσεις και φανφαρονισμοί είναι το σταθερότερο σημείο....


Για να επανέλθω στο πρώτο μου ερώτημα.... Δε μας ακούνε. Κάντε κάτι να το αλλάξουμε!